po wielu latach (dwóch) opierdalania się i walki z własnym leserstwem udało mi się.

Załatwiłem sprawę tym samym, zamknąłem jeden wyjebany rozdział w moim życiu.

Koniec z jebanym szkolnictwem. Koniec z edukacją. Koniec kurwa, życia w niepewności. Koniec….

Miało być majestatycznopatetycznie, ale ze względu na stan zdrowia nie wychodzi (chyba mnie zawiało jak wczoraj popierdalałem furą z otwartym oknem).

Bla Bla Bla… spierdalam pod kołdrę (tak jest, 39 stopni w cieniu, a ja dyluje pod kołdrę, żeby się wypocić).

Dobrej nocy.

Wasz Tomasz magister.

(no kurwa, nie wierzę, buahahahaha)

Znalazłem taki oto zabytek w domu:

Słuchajcie, nie będę wam opowiadał co Tomaszek zrobił, ale… ale musi się ogarnąć i to znacznie.

Tutaj ciutę muzy na poprawę.

Udało się… „poranna kupa” w wyszukiwarce google znalazła się na podium.

Jest brąz!

Teraz kolej na to, aby poranna kupa zajęła szlachetne miejsce drugie i zdobyła kolejny brązowy medal (w tej kategorii przeważają brązy)

(Richi, 144 poproszę ;])

Istotą dzisiejszej recenzji będzie niesamowity, nietuzinkowy dogłębnie penetrujący kwestię zabawy w Boga film mocno pojebany. (nie będę owijał w bawełnę, więc wpis ten to jeden wielki spoiler) (…)